پای درس استاد

سلسله مباحث اعتقادی جناب استاد حجت الاسلام و المسلمین محمدرضا عابدینی

پای درس استاد

سلسله مباحث اعتقادی جناب استاد حجت الاسلام و المسلمین محمدرضا عابدینی

بسم الله الرحمن الرحیم

بنده محمدحسین صالحی، افتخار دارم که از سال ۱۳۸۷ پای درس استاد عزیز و عظیم القدری درحوزه علمیه مقدسه قم هستم، و از همان آغاز طلبگیم از برکات علمی و معنوی ایشان بسیار استفاده برده ام.

جناب استاد حجت الاسلام والمسلمین عابدینی، که از تلامذه مراجع و آیات عظام اسلام هستند وخصوصاً ازمحضر بزرگانی مانند حضرات علامه حسن زاده آملی، آیت الله بهجت،علامه جوادی آملی، آیت الله ممدوحی، آیت الله بهاء الدینی، آیت الله محفوظی و... بهره برده اند، و از نظر فکری نیز بالأخص ممحّض در آثار و افکار علامه طباطبایی(رحمة الله علیه) میباشند.

استاد عابدینی شنبه ها در برنامه تلویزیونی سمت خدا (شبکه ۳) با صداوسیما همکاری دارند.

تاکنون درمحضر استاد عزیز دروس ذیل استفاده شده:

* از سال ۸۵ : درس شرح روایات معاد (از ابواب معاد بحار الانوار : ج۶و۷و۸) :
هفته ای یک جلسه، که کل مباحث در ۲۵بهمن۹۳ به پایان رسید.

* از سال ۹۰ : درس شرح تفسیر المیزان
یکشنبه و دوشنبه و سه شنبه (یک ساعت قبل اذان ظهر)
(آدرس فعلی: حدفاصل میدان معلم و میدان بسیج، مدرسه علمیه امام کاظم(ع)، ساختمان امام رضا(ع) همکف، مدرس۲۷ )
که فقط امکان حضور برادران می باشد.
تا ۲۵ مهر ۹۶ در جلسه ۴۲۵ تا آخر تفسیر آیه ۲۴۲سوره بقره (المیزان،ج۲ ص۲۶۰) به اتمام رسیده است، و شرح جلد دوم المیزان ادامه دارد.

* از سال ۹۱ : درس شرح روایات اصول کافی
چهارشنبه (یک ساعت قبل اذان ظهر)
(در همان مدرسه علمیه امام کاظم -علیه السلام-)
تا ۳ آبان ۹۶ درجلسه ۲۴۱ : کتاب الحجّة کافی، باب۲۶- القرآن یهدی للامام

* از سال ۹۲ : درس اسفار ( از جلد اول) :
هرروز ساعت۷ صبح (بهار س۸)، معلم، کوچه ۲۱،بعد مسجد سلماسی، دارالعلم امام حسن(علیه السلام)

* از ۲ اسفند ۹۳ : درس مهدویت (شرح روایات غیبت، ظهور و رجعت)، سه شنبه ها، ساعت۱۸:۳۰ (فصل پاییز و زمستان بعد نمازعشا)
آدرس: خیابان سمیه، کوچه ۱۱ (جنب مخابرات)، پ۱، حوزه علمیه ثامن الأئمه(ع)، با امکان حضور خواهران.

*******

از آنجا که معارف ناب مهدویت بسیار مورد نیاز جوانانی مثل بنده است، آنها را از طریق این وبلاگ برای شما منتظران امام زمان (علیه السلام) منتشر میکنیم.

امید است که مورد نظر حضرت حجّت قرار بگیرد، و گامی کوچک برای تعجیل در فرج موفور السّرور ایشان بشود.

الهی وفّقنا لما تحبّ و ترضی
و السلام علی من اتّبع الهدی

طبقه بندی موضوعی
آخرین مطالب
پربیننده ترین مطالب
آخرین نظرات
پیوندها

با سلام

لینک دانلود فایل صوتی جلسه ۷۴، سه شنبه ۱۰ بهمن ۱۳۹۶ (30.1 MB صوت با کیفیت wma -صندوق بیان)

(سه شنبه ۱۲ جمادی الاول ۱۴۳۹ق)

لینک کمکی (41.53 MB صوت با کیفیت mp3 -سرور ابری پرشین گیگ)

موضوع جلسه:

- بحث دولتِ مهدوی (جلسه دوم)

🌸 آخرین دولت محبت قلبها را به آخرین مراتب محبت خالص برای خدا میکند ، ولذا خدا وصفشان کرده که آنها قومی هستند که «یحبهم ویحبونه» (هم خدا عاشق آنهاست و هم آنها عاشق خدا) بخاطر خلوص حب فی الله در ارتباطات انسانی میان آنها
🌸 در زمان ظهور دیگر زندگی و حاکمیت کفرآمیز هیچ زیور و زینتی ندارد که میل مؤمنین به آنسو برود، و موجب تمایل به کفر و میل به دوستی با کافرین و ذلیل شمردن اهل ایمان شود که این تمایل علامت کفر عملی و ارتداد عملی است. در دوران ظهور مصداق آیه 54 سوره مائده محقق میشود که  قومِ مؤمن کاملی می آیند که هیچ تمایل و ولاء و دوستی با اهل کفر ندارند ولذا هیچ ارتداد عملی و فکری در آنها هرگز راه نمی یابد ، و آنها قومی اند که هم خدا به آنها محبت خاص دارد، و هم آنها به محبت خالص خدا را دوست دارند : «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا مَنْ یَرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دینِهِ فَسَوْفَ یَأْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنینَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْکافِرینَ یُجاهِدُونَ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ وَ لا یَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ذلِکَ فَضْلُ اللَّهِ یُؤْتیهِ مَنْ یَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلیم‏» (المائده، 54).

🌸 دولتی که در آخرین مرتبه‌ی کمال میخواهد محقق بشود، دولتی است که هم بدنه اش «عمل صالح» است، و هم آن افق نهاییش «اندیشه و علم و اعتقادات حق (الکَلِمُ الطّیّب) است، یعنی «دولتِ اندیشه». قرآن میفرماید: «إِلَیْهِ یَصْعَدُ الْکَلِمُ الطَّیِّبُ وَ الْعَمَلُ الصَّالِحُ یَرْفَعُهُ» (الفاطر، ۱۰)، کلام و عقیده‌ی طیّب و پاک بسوی خدا صعود میکند، و عمل صالح هم به آن رفعت میبخشد. یعنی علم و اندیشه و اعتقاد، انسان را به محضر ربوبی اتّصال و لقاء میبخشد، و عمل صالح در طریق «اَلْکَلِمُ الطَّیِّب» قرار گرفته و برای رسیدن به وصال، موانع را کنار میزند. عمل صالح موجب انقطاع از عُلقه ها و اغیار است.
🌸 این دو بال «ایمان به عقیده ی حق و علمی» و «عمل صالح طبق آن عقیده و ایمان» موجب ساختن انسان و خروج از خسران در اوست، چنانکه در سوره ی والعصر هم خداوند متعال به همین دو اشاره میفرماید: «وَ الْعَصْرِ * إِنَّ الْإِنْسانَ لَفی‏ خُسْرٍ * إِلاَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ»: که «آمَنُوا» همان «اَلْکَلِمُ الطَّیِّب» است که در «نظامِ تفکر و اندیشه» توصیه به شناخت حق میشود: «تَواصَوْا بِالْحَقِّ». و نیز «عَمِلُوا الصَّالِحاتِ» همان «الْعَمَلُ الصَّالِحُ یَرْفَعُهُ» است که در «نظامِ اجرا و عمل» توصیه به تبعیّت از حق و صبر و استقامت در این تبعیّت میشود تا رفعت و انقطاع و کنده شدنِ موانع حاصل شود: «وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ».
🌸 آخرین دولت بودنِ «دولتِ مهدوی»، یعنی «دورانِ حاکمیّتِ تامّ و کاملِ قرآنِ کریم». در آن دوره همه‌ی قرآن پیاده میشود، چه در نظامِ تفکری و علم و اندیشه و «اَلْکَلِمُ الطَّیِّب»، و چه در نظامِ اجرایی و اقدام و عمل صالح «الْعَمَلُ الصَّالِحُ یَرْفَعُهُ». با تحقق کاملِ «دولتِ قرآن در علم و عمل»، اوج عظمتِ دعوتِ الهی و قرآنی در «دولتِ حقّه‌ی مهدوی» آشکار میشود. مردم میبینند که قرآن گویاست و صامت نیست. قرآن زبان پیدا میکند و ناطق است و حقایقِ امامتِ حضرتِ حجّت (ارواحنا فداه) را تصدیق میکند: «فَإِذَا قَامَ قَائِمُنَا نَطَقَ وَ صَدَّقَهُ الْقُرْآن‏».
🌸 دل های مومنان در دوران ظهور، هیچ میل و علقه ای به کفار و مشرکین ندارد. تا قبل از این یکی از مشکلاتی که در کل دوران بشریت بوده است این بوده است که مظاهر زندگی و شخصیت مشرکین و کفار محبوب عده ای از مومنین بودند و طلب مظاهر حیاتِ کفرآمیز رفاهِ پوچ آنها را می داشتند، و این موجب ارتداد عملی ایشان شده است. یعنی محبت و میلشان به کافرین، ایشان را در زمره ی آنها محسوب مینموده (مَنْ یَتَوَلَّهُمْ مِنْکُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ) و مرتد عملی (نه اعتقادی) میشدند (مَنْ یَرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دینِهِ). چنانکه در آیات 51 تا 54 سوره مائده میفرماید: «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا الْیَهُودَ وَ النَّصارى‏ أَوْلِیاءَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیاءُ بَعْضٍ وَ مَنْ یَتَوَلَّهُمْ مِنْکُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ ... یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا مَنْ یَرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دینِهِ فَسَوْفَ یَأْتِی اللَّهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنینَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْکافِرینَ یُجاهِدُونَ فی‏ سَبیلِ اللَّهِ وَ لا یَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ ... ».
🌸 در زمان ظهور هست این ارتداد عملی میان مؤمنین در کار نیست.این علاقه خیلی از امکانات مومنین را مصرف خودش میکند. لذا اگر انسان بداند که ظهور نزدیک است، باورش بشود که ظهور نزدیک است، میل در درونش نسبت به امام زمان بیشتر میشود. البته تا وقتی که اعمال سخت [ظلمت آمیز] نداشته باشد که برایش مشکل ایجاد بکند. هرچقدر بداند ظهور نزدیکتر ست، مثل وصال با معشوق میماند. نزدیک که بشود موانع کوچکتر میشوند. اگر این باور ایجاد بشود موانع کوچکتر میشوند. بریدن ها و قطع علقه ها از اغیار (و مظاهر حیات کفر) شدیدتر میشود. چه در منظر فردی و چه در منظر اجتماعی اگر میخواهیم افق مهدوی در نگاهمان ترسیم بشود و به آن سمت حرکت بکنیم، باید مراتب تشکیکی این آیه را محقق بکنیم. یعنی هرچند گسست ما از حرکت های کفار و حرکت های کفار وحیات کفر شدیدتر بشود، پیوست ما به سمت حیات معنوی شدیدتر شده است. این آیه افق ترسیم میکند. کاربردی است. ایدئال نیست که منتظر باشیم کی محقق میشود. ایدئالی است که در حرکت امروز ما نقش دارد. دارد جهت زندگی ما را تعیین میکند.
🌸 اینکه محبت کفار باشد و حیات کفار، خیلی چیزها را شامل میشود. فقط اینطور نیست که یک کافری را دوست داشته باشم. کسی که دوست دارد آنجا زندگی بکند، اهل ایمان هم هست، ناخودآگاه محبت آنجا را دارد. میخواهد برود آنجا زندگی بکند. تفریحش را ببرد آنجا. پول خرج کردنش را ببرد آنجا. بله یک وقت کسی برای ماموریت میرود، میرود که چیزی یاد بگیرد و برگردد... یک وقت میرود دنیا دیده بشود تا قدرت تبلیغ بیشتری پیدا بکند کسی حرفی ندارد. قدرت تبلیغ دین پیدا بکند، اشکال ندارد. یک وقت با یک کشور قرارداد میبندیم که دفاع بکنیم از دشمن مشترک. این اشکال ندارد. این«ولایتِ نصرت» است. آیه «ولایتِ محبت» را نفی کرده است. اگر آنها را ولیّ خودش قرار داد، یعنی ولایتِ محبت به آنها پیدا کرد، آنگاه این از آنهاست. یعنی عملا جزء یهود و لشگر یهود و نصاری حساب میشود. چون علاقه دارد به آنها که در زمره‌ی آنها باشد. با وابستگی و میل شدید قلبی رفته در کشور آنها زندگی بکند و مظاهر حیات آنها را دلش را پُر میکند. این ولایت محبت ملحق میکند این را به آنها. واقعا ملحق میکند. توقع نداشته باشد در شفاعت و نجات. چون ولایتِ محبتش آنجاست.
🌸 هر میلی به کفار و کفر، میخواهد به کالایشان باشد، میخواهد در ارتباط با آنها باشد، میخواهد در «به به» و «چه چه» کردن از آنها باشد. اینها دور شدن از «دولت مهدوی» و «دور شدن از ظهور» است. در آن محبت خالص الهی که آیه فرمود «یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ» درش ناخالصی ایجاد کرده است. چرا در دروان ظهور حرکت سریعترین حرکت است؟ چون هیچ محبت ناخالص دیگری همراهش نیست. حرکت همراه محبت است. در دعای عرفه به خدا میگویی مرا با محبتت بسوی خودت در حرکت و سلوک قرار بده: «وَ اسْلُکْ بِی مَسْلَکَ أَهْلِ الْجَذْب‏». این حرکتِ با جذبه و محبت است که سرعت دارد. در مناجات شعبانیه با خدا نجوا میکنیم که «إِلَهِی لَمْ یَکُنْ لِی حَوْلٌ فَأَنْتَقِلَ بِهِ عَنْ مَعْصِیَتِکَ إِلَّا فِی وَقْتٍ أَیْقَظْتَنِی لِمَحَبَّتِک‏». یعنی آن چیزی که مانع ایجاد میکند نسبت به گناه «محبت الهی» است. راه جلوگیری از گناه تشدید محبت الهی است، و گناه نکردن هم محبت الهی را تشدید میکند.

🌸 اگر راه های ارتباط با کفار، علاقه ها و مبحت ها و «ولاء محبتی» که نسبت به کفار هست هرچقدر از انسان کنده بشود، سرعت انسان به سمت خدا بیشتر میشود، چون با تطهیر از ناخالصی ها شدت محبت محض به خدا بیشتر میشود. گاهی میل و محبت های ناخالصی آنقدر عادی شده است که انسان متوجه این محبت ها نیست. دنبال کنکاش بر این نیست. باورش نمیشود اینها مانع اند. بسیاری از عدم موفقیت ها و عدم وصولها و اصطکاک هایش مربوط به محبت هایی است که در وجودش ترکیب میشوند. نتیجه کار مجموع این محبت هاست. اگر دو محصول میبیند، وقتی میبیند مارک دیگری صرفاً چون برند معروف خارجی دارد خوشحال میشود، این خوشحالی «ولاء محبت» است. یعنی درست است که ممکن است یک کشوری بهتر بساز و با استحکام بهتر بسازد، اما لازمه اش میل پیدا کردن نیست. با استفاده کردن لزومی ندارد میل و شوق و وابستگی قلبی پیدا بکند.

🌸 پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) میفرمایند: « اللَّهُمَّ لَا تَجْعَلْ لِفَاجِرٍ عَلَیَّ یَداً فَیُحِبُّهُ قَلبی » (محجه البیضاء ، ج 8 ، ص 11)، خدایا در زندگیم برای انسان فاجر و گناهکار بر من راهی قرار نده [که انعام و احسان نماید و این سبب شود که] من به او علاقه مند بشوم. راهی قرار نده که فاجری نعمتی به من بدهد، قرضی بدهد، امکان وارداتی را فراهم بکند، و این ناخودآگاه موجب شود که قلب من بسمت او برود. ناخودآگاه دل آدم میرود وقتی به آن سمت شد. اینکه رهبری عزیز میفرمایند این «تولید ملی» را انسان باید برایش ارزش قائل باشد، چون ناخودآگاه «فَیُحِبُّهُ قَلبی» میشود. حشر با آن چیز است. ارتباط با آن شیء است. ناخودآگاه در قلبی که به سمت آن محبوب شده، ایجاد حب به آن فاجر میشود درش. این جلوی محبت الهی را میگیرد. برداری مخالف بردار محبت حق میشود. در دولت مهدوی اهل ایمان حقیقتاً محبتهایشان یک بردار و محض بسوی خدا میشود

🌸 اگر میخواهیم دولتی داشته باشیم که نزدیکتر باشد به «دولت مهدوی» و حکومت حضرت، باید با کفار اینطور باشیم. ولاء محبت نداشته باشیم. نه اینکه با آنها جنگ کنیم، چرا که آیه ولاء نصرت را نفی نمیکند. اما دنبال این رابطه فی نفسه نباشیم. ولاء نصرت یعنی پیمان های بین المللی. اما ولاء محبت یعنی رابطه قلبی که مانعیت ایجاد میکند، چه در نظام فردی و چه در نظام اجتماعی و حاکمیتی. اگر انسان این راهبرد را برای خودش برنامه ریزی بکند. از جزئیات شروع میشود. از لباسی که میپوشد، عینکی که میزند، تمام وسائل و ابرازش. هر کدام اینها برای انسان ایجاد محبت میکند. رابطه ایجاد میکند. انسان آن چیزی که ملکش است را دوست دارد. بهش علاقه پیدا میکند. وقتی چیزی را دوست دارد جزء شئونش میشود. این علاقه خود به خود ارتباط با همان «لَا تَجْعَلْ لِفَاجِرٍ عَلَیَّ یَداً» می یابد. وابستگی و علقه‌ی به این شیء از آن سرایت میکند به کسی که آن را ساخته است. کسی که احساس میشود این شیء را او برای ما نافع قرار داده است. نگاه میکند به سازنده اش و حتی با اینکه عادی شده است برایش که ساخت آمریکا یا فلان کشور باشد، اما ناخودآگاه تمام اینها دارد ایجاد محبت میکند در وجودش. این ایجاد محبت مانعیت در حرکت و سلوک الی الله است. اگر این تابلو را قبول کردیم حرکت باید اینطور باشد. اگر به سمت دیگری داریم میرویم، دور میشویم.
🌸 امام سجاد (علیه السلام) هم در همین مضمون در دعای 21 صحیفه سجادیه میفرمایند: «وَ لَا تَجْعَلْ لِفَاجِرٍ وَ لَا کَافِرٍ عَلَیَّ مِنَّةً، وَ لَا لَهُ عِنْدِی یَداً، وَ لَا بِی إِلَیْهِمْ حَاجَةً، بَلِ اجْعَلْ سُکُونَ‏ قَلْبِی‏ وَ أُنْسَ نَفْسِی وَ اسْتِغْنَائِی وَ کِفَایَتِی بِکَ وَ بِخِیَارِ خَلْقِکَ» ، «[الهی]، از جانب هیچ فاجر و کافری بر دوش من
بار منّتی نگذار ، و براى هیچ یک از آنان در نزد من بهره‌‏اى قرار مده، و مرا نیز به آنان محتاج‏ مکن، بلکه آرامش دل (سکون قلب) و آسایش جان (اُنس نفس) و بى‏ نیازى و کفایت مرا تنها به خود و به بهترین بندگانت (از مؤمنین نیکوکار) منحصر بفرماى ». مومن باید با این نگاه در صدد باشد تا تمام حاجات مومنین را دنبال تحققش باشد تا در کشور مسلمین ایجاد بشود. وظیفه ایجاد میکند. در صدد بربیاید تا حاجت و نیازهای مومنین را در داخل تولید بکند. یا از کشور اسلامی وارد بکند. این نگاه را یجاد بکند. این جزء مبانی کار نظام دولتی اش باشد. در نظام فردی اش هم خودش سعی بکند بیشترین تحذیر را در استفاده از کالای کافرین داشته باشد. اگر هم استفاده میکند مراقب باشد در وجودش اثر نگذارد. باید مقابلش عملی صالح ایجاد بکند تا این اثر در او ایجاد نشود. چون اگر بی تفاوت بماند خلاصه ناخواسته اثر میکند.

🌸 خلاصه بحث این بود که این «دولت مهدوی» که می آید «آخرین دولت و آخرین تفکر» است که یکی از آثارش این است که به تمام نیازهای اجتماعی و فرهنگی پاسخ میدهد. فکر انسان صعود میکند. توحید محض میخواهد پیاده بشود. انسان فقط در مرتبه بدن نمیخواهد به رفاه برسد. بلکه تمام نظام بدن و رفاهش و عدم ظلمش مقدمه میشود تا نظام روحی انسان بستر رشد و تعالی بیابد و خدا فقط عبادت بشود. محبت ها فقط و فقط به سمت خدا باشد و خدا را فقط موثر ببیند. لذا اقتصاد هم اگر به رفاه منجر میشود آماده سازی برای این مرتبه است. هدفِ وُسطی و میانه است. هدف نهایی رسیدن به توحید است. رفاه اقتصادی کافی نیست. کافی بودنش در این است که به آن مرتبه‌ی رشد روحی و توحیدی برسد. فکرها را میخواهد به آخرین مرتبه کمالشان برساند. «دولت مهدوی» استعداهای نامتناهی وجود انسان را میخواهد به کمال نامتناهی برساند.

  • موافقین ۰ مخالفین ۰
  • ۹۶/۱۱/۲۴
  • ۱۴۴ نمایش
  • محمد حسین صالحی شهرودی

آخرین دولت بودن دولتِ آل محمد (علیهم السلام)

دولت مهدوی

نظرات (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی